Şiir ve belagat, duygunun telaffuzu ya da dışa vurulması bakımından benzerdir; ama eğer bir antitez mazur görülürse belagatin dinlendiğini, ancak şiire kulak misafiri olunduğunu söylememiz gerekir. Belagat bir dinleyici varsayar. Bize öyle ge-
liyor ki şiirin özgünlüğü, şairin bir dinleyiciden tamamen habersiz olmasında yatmaktadır. Şiir yalnızlık anlarında kendi kendisine içini döken bir duygudur. Tam biçimi şairin zihninde olan bu
duygunun en yakın olası temsili, simgelerde tecessüm eder. Belagat kendisini öteki zihinlere doğru
döker, onların sempatisini gözetir, onların inançlarını etkilemeye ya da onları ihtiras duymaya ve eyleme geçirmeye çalışır.
(Mill, 1860, s. 95)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder